…چنان سخن می‌گفت که گویی آماده‌ی وداع است

فضل‌احمد معنوی

مردانی هستند که مرگ بر آنان چیره نمی‌شود، بلکه این نام و یادشان است که مرگ را مغلوب می‌کند. آنانی که در راه حق گام برداشته‌اند، حتا پس از وداع با این جهان، در دل‌ها زنده می‌مانند.

سالگرد مارشال فقید فرا رسیده است و خاموشی در برابر یاد او، نادیده گرفتن تکه‌یی از تاریخ است. مردان بزرگ را نه زادروز و نه روز مرگ‌شان، بلکه میراث‌شان در یادها زنده نگه می‌دارد، همان‌گونه که خداوند بر ولادت، مرگ و رستاخیز برخی از برگزیدگانش درود می‌فرستد.

غازی مارشال فقید، عمر خویش را در راه اعتلای کلمه‌الله، مبارزه با ظلم، عدالت‌خواهی و برافراشتن پرچم آزادی سپری کرد. او جانشین و پیرو شایسته‌ی شهید احمدشاه مسعود بود و راه او را تا واپسین لحظات ادامه داد.

در روزهای پایانی زندگی‌اش، بارها همراه او چاشت صرف می‌کردم و به گفت‌وگو می‌نشستیم. حقایق گذشته را همچون امانتی گران‌بها بازگو می‌کرد، گویی می‌خواست تاریخ را از فراموشی نجات دهد.
نشانه‌های ضعف در او آشکار شده بود. روزی گفتم:
«عمر درازی نداشته‌اید، اما بیماری شما را پیش از وقت ناتوان کرده است.»

سخنش لرزشی از اندوه داشت:

«عمری که گذراندم، بس بود. بیش از این نیازی نیست. در راه خدا قیام کردم، با اشغال‌گران و ستم‌گران جنگیدم، به کشورم خدمت کردم و در تأمین صلح و ثبات سهم داشتم. هر آنچه آرزو داشتم، انجام دادم. وظیفه‌ی من، به‌عنوان جانشین آمر صاحب شهید، به انجام رسید. کاروان را تا اینجا هدایت کردم، اکنون وظیفه‌ی دیگران است که چگونه ادامه دهند.»

چنان سخن می‌گفت که گویی آماده‌ی وداع است. دیری نگذشت که این مرد بزرگ، جهان فانی را ترک گفت و جای خالی‌اش در میان ما به‌روشنی احساس شد.

خداوند او را بیامرزد و با انبیا، شهدا و صالحین محشور سازد.

یاد و خاطره‌اش جاودان باد!